فیس ماسک ارتودنسی :کاربرد

فیس ماسک ابزاری است که جهت برطرف کردن نقص یا مشکلات فکی در کودکان می باشد. به دلیل بی توجهی والدین، از همان کودکی مشکلات فکی کودکان به یک معضل در بزرگسالی تبدیل می شود و با شدیدتر شدن این موضوع کودک در بزرگسالی ، فرد به زیر تیغ جراحی می رود. نه تنها هزینه های بالایی به همراه خواهد داشت ، بله عوارض آن را هم باید در نظر گرفت. در این مقاله به توضیح اجمالی در مورد فیس ماسک ارتودنسی خواهیم پرداخت.

اجزای فیس ماسک


فیس ماسک ارتودنسی معمولاً از سه جزء اصلی تشکیل‌شده است: هدکپ، قاب صورت و اتصالات هدگیر.

بدنه دستگاه فیس ماسک به‌طورمعمول از یک قاب یا یک میله مرکزی که به سر بیمار متصل است تشکیل‌شده است. قاب دارای بخشی در مقابل دهان بیمار است که اجازه می‌دهد اتصالات بند لاستیکی به‌طور مستقیم به منطقه دهان بیمار وصل گردد. این اتصالات سپس به بریس بیمار (براکت و بندها) یا ابزارهای نصب‌شده در دهان بیمار متصل می‌گردند. این امر باعث ایجاد یک نیروی برای کشیدن فک بالا بیمار روبه‌جلو می‌شود.

هد کپ

از هدکپ یا بند گردنی به منظور تعیین جهت نیرو استفاده می شود و به دو صورت بالای پلن اکلوزال یا پایین پلن اکلوزال، می توان از آن استفاده کرد.

قاب صورت

قاب صورت یک ساختار فلزی و پلاستیکی است که به تناسب صورت بیمار تنظیم می‌شود. قاب صورت به‌طور معمول بر روی صورت بیمار با کمک یک چانه بند و یک پد پیشانی تثبیت می‌گردد. قاب صورت معمولاً دارای یک میله افقی یا ماوس یوک است که ارتودنتیست به‌گونه‌ای آن را تنظیم خواهد کرد تا به‌درستی در مقابل دهان بیمار قرار بگیرد و بتوان با اتصال تیوب و کش های لاستیکی به آن در جهت موردنظر به بریس نیرو اعمال کرد. میله افقی قاب صورت دارای تعدادی قلاب (۴ تا ۶ بسته به نوع دستگاه) است که اجازه می‌دهد تا ارتودنتیست به‌وسیله اتصالات، فیس ماسک را به بریس یا ابزار داخل دهان بیمار متصل کند.

اتصالات هدگیر

اتصالات هدگیر جزء سوم و نهایی فیس ماسک ارتودنسی است. به‌طورمعمول با استفاده از کش های لاستیکی یا فنر، میله افقی فیس ماسک را به بریس یا ابزارهای داخل دهان بیمار متصل می‌کنند. الاستیک‌ها انعطاف‌پذیر هستند و برای ارائه نیروهای مختلف به جلو و پهلوی دندان و قوس دندانی بیمار مورداستفاده قرار می‌گیرند.

کاربرد فیس ماسک


دستگاه فیس ماسک که در درمان کراس بایت قدامی به کار می رود, از طریق الاستیک هایی به قلاب های مخصوص تعبیه شده در پلاک متحرک داخل دهانی وصل می شود و از این طریق باعث تسریع رشد فک بالا می گردد. مانند هر ابزار دیگری، مدت تطبیق شدن این ابزار و عادت کردن بیمار به آن کوتاه است. بهترین زمان تاثیرگذاری این دستگاه, اوایل دوره دندانی مختلط (۶ تا ۸ سالگی) است. استفاده از این دستگاه در بیمارانی که ارتفاع عمودی صورتشان زیاد است و یا لبه پائینی فکشان شیب زیادی دارد ، توصیه نمی گردد. طول دوره درمان با این دستگاه معمولا بین ۶ تا ۱۲ ماه است و باید حداقل روزی ۱۲ تا ۱۴ ساعت استفاده شود.

از این دستگاه برای تحریک رشد فک بالا رو به جلو و پایین استفاده می شود. این دستگاه در بیمارانی که فک بالای عقب رفته و ظاهرا فک پایین جلو آمده داشته ، شدت مشکلشان خفیف بوده و عامل وراثتی قوی برای این مشکل ندارند کاربرد بسیار مطلوبی داشته و ممکن است نیاز به جراحی در سنین بالاتر را مرتفع سازد. در صورت وجود شرایط خاصی در بیمار و همکاری وی در استفاده از دستگاه اثرات بسیار مطلوبی دارد هر چند که حوالی سنین بلوغ ممکن است قسمتی از نتایج درمان عود نماید. شرط اصلی موفقیت در درمان فیس ماسک وجود انگیزه در بیمار و والدین و همکاری کافی آن ها است.

 

نحوه درمان


ابتدا متخصص ارتودنسی از فک بالای کودک، قالب می گیرد تا فضا نگهدار یا به اصطلاح پلاک از روی قالب اخته شود. برای اینکه کمی فک بالا به اصطلاح جا باز کند، کودک باید به مدت ۱-۲ ماه از این پلاک استفاده کند. در این مدت هیچ تغییری در سایز پلاک ایجاد نمی شود و تنها برای غذا خوردن باید پلاک را از دهان خارج کنند.

پس از معاینه بیمار، به تشخیص ارتودنتیست، قاب صورت فیس ماسک به بیمار تحویل داده می شود. این قاب که بر اساس ۲ تکیه گاه کار می کند، با کمک دو کش به پلاک داخل دهان وصل می شود. و باعث می شود که فک بالا به سمت جلو کشیده و هدایت شود. به تشخیص ارتودنتیست و وضعیت بیمار، کم کم پیچ داخل پلاک را در فاصله زمانی مشخص باز می کنند تا همزمان با این که فک بالا به سمت جلو حرکت داده می شود، فضای فک بالا هم افزایش پیدا کند. طول مدت درمان با این وسیله ۶-۱۲ ماه می باشد.

نکات مهم در حین استفاه از فیس ماسک


هنگامی‌که بدن با دستگاه فیس ماسک تطابق می‌یابد، کمی درد در دندان‌ها احساس می‌شود. متخصص ارتودنسی معمولاً توصیه می‌کند که زمان استفاده از این دستگاه را به ‌تدریج افزایش دهند، به این صورت که از یک ساعت شروع کنند و هر روز یک ساعت به مدت آن اضافه کنند تا بیمار بتواند به‌ راحتی در فواصل مورد نظر از آن استفاده کند. استفاده از داروهای مسکن استاندارد در طی دوره‌ی تطبیق با دستگاه، می‌تواند کمک ‌کننده باشد اما پس ‌از این دوره استفاده از آن‌ها دیگر لازم نمی‌باشد.

به خاطر داشته باشید اگر این دستگاه را درست قبل از خواب روی صورتتان قرار دهید، اغلب می‌تواند موجب احساس دردی بیشتر از حد معمول شود که باعث می‌شود بیمار به‌طور ناخودآگاه آن را از روی صورت خود بردارد.

به این پست امتیاز دهید.
فیس ماسک ارتودنسی :کاربرد
۵ از ۱ رای

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *