آشنایی با وسایل ثابت ارتودنسی

اگر چه هدف از درمان ارتودنسی تنها صاف و مرتب شدن دندان‌ها نیست و اهداف مهم دیگری نظیر اصلاح رابطه دندان‌های دو فک٬ بهبود عملکرد دندان‌ها و اصلاح موقعیت بافت نرم صورت نیز در درمان‌های ارتودنسی دنبال می‌شوند ولی مرتب شدن دندان‌ها یکی از اهداف اصلی این درمان‌هاست. همان‌گونه که می دانید پلاک‌های متحرک در موارد بسیار محدودی می‌توانند به منظور صاف و مرتب نمودن دندان‌ها مورد استفاده قرار گیرند اما به دلیل عدم اتصال محکم به دندان‌ها و هم چنین عدم توانایی در وارد کردن نیرو در ابعاد مختلف و همچنین وابستگی به همکاری بیمار٬ به هیچ وجه نمی‌توانند نقش موثری در این زمینه ایفا نمایند، به این ترتیب برای حصول به این امر به طور عمده از وسایل و ابزار ارتودنسی ثابت بهره گرفته می‌شود.

وسایل ثابت شامل وسایلی است که از طریق سمان‌ها و یا چسب‌های مخصوص به دندان‌های بیمار متصل می‌گردند به طوری‌که بیمار قادر به بیرون آوردن و یا جابه‌جا کردن آنها نمی‌باشد و به همین دلیل نسبت به وسایل متحرک وابستگی کمتری به همکاری بیمار دارد.

البته باید توجه داشت که در مورد این وسایل نیز همکاری بیمار در حفظ و نگهداری و مراقبت از آنها و خودداری از وارد آوردن صدمه به آنها الزامی‌است. تجهیزات ثابت گاهی در مواردی غیر از مرتب نمودن دندان‌ها نیز مورد استفاده می‌باشند نظیر مواقعی که به منظور تحریک رشد فک پایین و یا باز نمودن فک بالا از برخی انواع آن ها استفاده می‌گردد که البته درصد مختصری از درمان‌های ثابت را شامل می‌شوند.در ادامه این مقاله با ابزار و وسایل ثابت در ارتودنسی بیشتر آشنا خواهیم شد.

انواع وسایل ثابت ارتودنسی


سيم (wire)

سیم ارتودنسی ابزار اصلی اعمال نیرو به دندان است. این سیم ها در ابعاد مختلف و از مواد مختلف ساخته می شوند . دو ماده پرکاربرد استیل و آلیاژی به نام نیکل تیتانیوم است که بر حسب خصوصیات مود نظر متخصص ارتودنسی به کار گرفته می شوند. اخیرا سیم های همرنگ دندان نیز ارائه شده اند که به همراه براکت های سرامیکی به کار رفته و بدین طریق وجود سیم و براکت در دهان کمتر جلب توجه می نماید.

ارتودنتيسيت با انتخاب سيم های ارتودنسی و قراردادن خم هايي روي آن ها، مي تواند نيروي مورد نياز جهت حركت دادن دندان ها را تعيين و به دندان وارد كند. جنس سيم ها و شكل آن ها متفاوت بوده و اين ارتودنتيسيت است كه با انتخاب هر سيم و قرار دادن آن در داخل شيار براكت ها، دندان را جا به جا مي نمايد.

براکت

براکت ارتودنسی (Orthodontic braces) یکی از ابزار مورد استفاده در درمان های ارتودنسی ثابت می باشد ، که با اتصال سیم به این وسایل امکان اعمال نیرو به دندان ها فراهم می شود که نتیجه آن حرکت دادن دندان ها به موقعیت صحیح است. انواع رایج این براکت ها از جنس استیلنس استیل، همرنگ دندان (سرامیکی) و شیشه ای می‌باشد.

براکت ها عامل انتقال نیروهایی هستند که ارتودنتیست از طریق سیم ها به دندان ها اعمال می کند تا آن ها را ردیف نماید. با گذشت زمان و با هرچه صاف تر شدن تاج دندان ها، متخصص ارتودنسی برای مدیریت وضعیت ریشه دندان ها از سیم های سفت تر استفاده می کند، در نتیجه اگر بیمار، در طی مراحل بعدی درمان، به هر دلیلی باند و چسبندگی براکت ها به دندان ها را بشکند، ضمن ایجاد اختلال در روند درمان ارتودنسی، به علت آن که دندانی که براکتش دچار شکستگی باند شده و از روال درمان جدا گردیده و از حرکت باز مانده در حالی که دیگر دندان ها تحت تاثیر نیروی سیم به حرکت خود ادامه داده اند، ارتودنتیست نمی تواند براکت آن دندان را با همان سیم ضخیم بچسباند، پس باید سیم خود را چند سایز نرم تر نماید تا آن دندان بتواند بدون صدمه به وضعیت بقیه دندان ها برسد و هم سطح آنها شود. این کار یعنی طولانی شدن بی فایده طول مدت درمان.

با اضافه شدن براکت ها به سطح دندان ها، شانس گیر کردن مواد غذایی بین این وسایل زیاد شده و در صورت عدم رعایت بهداشت، در مدت کوتاهی رنگ دندان ها تغییر کرده، علایم پوسیدگی مشاهده شده و لثه ها متورم و ملتهب می شوند، بنابراین باید با آغاز ارتودنسی، برنامه حفظ و نگهداری وسایل و دندان ها از مهمترین اصولی باشد که بر انجام آن اصرار ورزید.

اورينگ

 قطعات پلاستيكي براي اتصال سيم هاي ارتودنسي به براكت ها هستند. اين قطعات دايره اي شكل به رنگ هاي مختلف بوده و بيماران مي توانند به حسب سليقه خود از اين قطعات استفاده نمايند.

بند

بندهای ارتودنسی سابقه تکاملی بس طولانی دارند. یکی از ابزارهای ثابت ارتودنسی، شامل بندهایی می باشد که از نوارهای الیاژ طلا یا فلز ساخته شده است و به دندان سیمان می شود. در درمان مال اکلوژن، استفاده از بند ارتودنسی محکم و کاملا اندازه، چند هدف را دنبال می کند. اول آن که از دندان در مقابل پوسیدگی محافظت می نماید.

این مسئله با ظهور براکت های باندی مشهودتر است. چون دندان در سطوح بین دندانی تحت پوشش قرار ندارد، پوسیدگی در حین و پس از درمان ارتودنسی با سیستم باند در مقایسه با درمانی که با بندهای محکم و اندازه ارتودنسی انجام می شود، بیشتر دیده می شود. دوم آن که بند ارتودنسی برای قرار دادن اتچمنت های (ضمایم) گوناگون برای کاربرد ارتودنسی و گاهی اوقات فشارهای ارتوپدی استفاده می شود . روش سنتی اتچمنت های ثابت شامل جوش دادن آن به بند استیل ضد زنگ پیش ساخته است که سپس با سیمان روی – اکسی فسفات یا سیمان مشابه، به دندان سیمان می شود.

این سیمان نه تنها به نگه داشتن بند در جای خود کمک می کند بلکه از تشکیل پلاک بین بند و مینای دندان نیز جلوگیری می نماید. سیمان باید در هر بار مراجعه، بررسی شود چون اگر نشتی داشته باشد، باعث معدنی زدایی جدی و سریع مینا می شود. همان طور که پیش تر اشاره شد، بند سفت و محکم تنها مقدار مشخصی خود نگهداری ایجاد می کند. به عبارت دیگر متخصص نباید تنها به قابلیت چسبندگی سیمان برای نگه داشتن بند در جای خود، اکتفا کند.

 

به این پست امتیاز دهید.
هیچ رای ثبت نشده است

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *